We vonden dat wij een oplossing moesten zoeken, en dus ondernamen we de eerste stap. Instinctief voelden we aan dat er nog wel hulp van buitenaf zou komen om de tweede stap te zetten. Ik stelde voor aan Francisco om twee practici te vinden die geïnteresseerd waren om volgens mijn systeem opgeleid te worden, en ook om te zorgen voor een twintigtal mensen die leden aan astma of astmatische kinderen hadden. 

Ik dacht dat dit aantal mensen voldoende zou zijn om mijn vervoers- en verblijfskosten voor een week te dekken. Ik legde hem uit dat de totaalprijs niet gebaseerd was op het aantal practici of het aantal patiënten. Francisco antwoordde dat hij klaar was om dit te proberen. Enige tijd later meldde hij me dat hij twee practici had gevonden en twintig patiënten,  en dat hij een deel van het geld had kunnen collecteren. Alhoewel het bedrag nog ontoereikend was, besloot ik toch om naar Mexico te reizen. Er was niets dat mij nog kon tegenhouden. 

Toeval bestaat niet, en als dat wel zo is, dan regelt het dingen zoals ze moeten zijn ! 

Een van mijn patiënten, die eerder al van de Canarische eilanden kwam voor zijn behandeling, zag op mijn site dat ik op zoek was naar sponsors. Vragend naar de behoeften, antwoordde ik hem dat ik mensen diende op te leiden in landen waar een zodanig lage levensstandaard heerst dat de inwoners niet in staat zijn om de kosten voor mijn therapie te dragen. Veel van deze mensen hebben reeds  schulden omdat ze de kosten van therapie en hospitaal niet kunnen betalen. Ik wil mensen warm maken om ze de eerste stappen te doen zetten om hun doelstellingen waar te maken. De meeste gouvernementele organisaties geven de mensen vis om er één dag van te eten  maar ik wil hen het visnet leveren en de manier aanleren hoe ermee om te gaan zodat ze elke dag zelf voedsel kunnen vinden. Als deze mensen een beginnende financiële inspanning maken binnen hun eigen mogelijkheden dan zal ik geld trachten te vinden via fundraising. Mijn patiënt vroeg hoeveel ik nodig had om dit doel te bereiken. Ik antwoordde: 1.000 USD, en hij zei: "Akkoord, ik zal het geld opsturen van zodra ik thuis ben."

Ik regelde mijn verblijf van de 11de tot de 19de oktober, en vertrok.

Mijn avontuur begon. Mexico stad is indrukwekkend, een megapolis van 20 miljoen mensen en een zeer drukke luchthaven met vliegtuigen die van overal aankomen. De uitgang vinden was een strijd, alsook de passage door de douane en immigratie. Toen ik op zoek ging naar mijn bagage, zag ik een groot geel bord met de boodschap: "Jacques, welkom in Mexico", die vastgehouden werd door een grote man met een brede lach op zijn gezicht.

Uiteindelijk stapte ik door de wirwar van wegwijzers naar de uitgang. Lucia kwam naar mij, gaf me en zoen en leidde mij naar twee andere lachende mannen. Plots was ik gevangen in een hevige en warme abrazos. We reden anderhalf uur om het kleine dorpje te bereiken dat Huixquilucan noemt, 2 800 m boven de zeespiegel. Ik kreeg onderdak in een zeer aanganame grote kamer waarvan het meubilair geleend werd van een lokale meubelmaker. Ik nam mijn avondmaal, relaxte een beetje en ging slapen na mij 18 uur durende trip.  Eindelijk wat rust !

Ik moest zeven mensen opleiden !